Szaynoka jako zacnego, przez wszystkich (skazanych) ukochanego i powszechnie szanowanego kapłana. Według relacji Czaplickiego ks. Szaynok odznaczał się poprzez udzielanie rad i pociechy oraz ogólnie dobrocią wobec innych towarzyszy w więzieniu. W 1848 został zwolniony na mocy amnestii, którą objęto konspiratorów. Polacy, na czele z Julianem Goslarem, odjeżdżający z dworca kolejowego w pobliskim Brnie byli żegnani entuzjastycznie przez Czechów.
Od 1848 do końca życia był proboszczem parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Raniżowie przy kościele pod tym wezwaniem . W tym okresie został księdzem jubilatem oraz otrzymał przywilej noszenia rokiety i mantoletu. Przed 1876 otrzymał tytuł kanonika. Był znany z wygłaszania patriotycznych kazań.