Wkrótce na „Scharnhorsta” przybyli również przedstawiciele lokalnych władz, którzy przekazali wiadomości wojenne i na prośbę gości opisali obronę Papeete, wielkość tamtejszych składów węgla oraz ich dokładne położenie. Dodatkowo Niemcy zaopatrzeni zostali w węgiel i żywność, płacąc za to złotem zdobytym przez „Nürnberg” i „Titanię” podczas rajdu na Fanning.
Francuzi nie mieli silnej obrony na Tahiti, lecz zostali ostrzeżeni, że niemiecka eskadra widziana była w pobliżu Samoa i może przeprowadzić rajd na wyspę. Chociaż Papeete było stolicą francuskich posiadłości na Pacyfiku, to do 1914 roku stało się zamorskim zaściankiem, pozbawione stacji radiowej i z garnizonem złożonym z zaledwie 25 żołnierzy piechoty kolonialnej i 20 żandarmów. Aby wzmocnić obronę miasta por. Maxime Destremau, dowódca stacjonującej w Papeete kanonierki „Zélée” oraz oficer o najwyższym stopniu na wyspie, kazał zdemontować ze swojego okrętu rufowe działo kal. 100 mm oraz wszystkie działa kal. 65 mm i 37 mm, i umieścić je na brzegu zamiast przestarzałych dział artylerii nadbrzeżnej. Kilka ciężarówek Forda przerobiono na improwizowane samochody pancerne, montując na nich działa kal. 37 mm uprzednio zdjęte z kanonierki. Ponadto przećwiczono 160 marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej w celu odparcia ewentualnego niemieckiego desantu.