Liberalizm polski – nurt liberalizmu, który pojawił się i rozwijał na ziemiach polskich, szczególnie od XIX wieku.
Ogólna charakterystyka Liberalizm w Polsce nigdy nie był silnym nurtem politycznym, stanowiąc przed końcem XX wieku część popularniejszych ideologii. Przyczyną tego stanu rzeczy był brak absolutyzmu w przedrozbiorowej Rzeczypospolitej, słabość stanu mieszczańskiego oraz brak własnego państwa w XIX w.J. Bartyzel, W gąszczu liberalizmów. Próba periodyzacji i klasyfikacji, wyd. 2 posz., Lublin 2012, s. 169–171.
Historia 1764–1795 thumb|180px|Hugo Kołłątaj W epoce stanisławowskiej zaistniał przede wszystkim liberalizm ekonomiczny, który pojawił się w Polsce za przyczyną fizjokratyzmu. Propagatorami tego kierunku byli Joachim Litawor Chreptowicz, Hieronim Stroynowski, Walerian Stroynowski, Stanisław Staszic i Hugo Kołłątaj. Obrady Sejmu Wielkiego i wybuch rewolucji we Francji przyczyniły się do wzrostu zainteresowania liberalizmem. Na gruncie polskim pojawiły się trzy jego nurty: liberalizm arystokratyczny (Ignacy Potocki, Stanisław Małachowski), mieszczański (Staszic, Józef Wybicki) i radykalny (Kołłątaj i jego współpracownicy z Kuźnicy Kołłątajowskiej, zwani polskimi jakobinami)J. Bartyzel, W gąszczu liberalizmów. Próba periodyzacji i klasyfikacji, wyd. 2 posz., Lublin 2012, s.