171–173..
Okres Księstwa Warszawskiego Myśl polityczna po 1807 miała charakter protoliberalny. Swoją działalność w elicie ówczesnej władzy kontynuowali zarówno Stanisław Małachowski, jak i Stanisław StaszicM. Gałędek, Wpływ wojen napoleońskich na wzrost niechęcie wobec biurokracji w polskiej myśli administracyjnej w latach 1813–1815, „Studia z Dziejów Państwa i Prawa”, 22, 2019, 1, s. 85.. W tym czasie pogłębiało się zainteresowanie liberalizmem gospodarczym, którego rzecznikami byli Wawrzyniec Surowiecki oraz Dominik KrysińskiJ. Bartyzel, W gąszczu liberalizmów. Próba periodyzacji i klasyfikacji, wyd. 2 posz., Lublin 2012, s. 174..
Królestwo Polskie W Królestwie Kongresowym do liberalizmu nawiązywało ugrupowanie polityczne znane jako Kaliszanie, gdzie główną rolę odgrywali Bonawentura Niemojowski i Wincenty Niemojowski (z politykami takimi, jak: Alojzy Prosper Biernacki, Gabriel Józef Alojzy Biernacki, Stanisław Kaczkowski, Józef Komorowski, Teofil Morawski i Teodor Morawski). Inspirację czerpali z pism Constanta. Opowiadali się za przestrzeganiem konstytucji, wolnością słowa i stowarzyszeń, niezawisłością sądów. Podkreślali znaczenie utrzymania wprowadzonych przez Kodeks Napoleona świeckich małżeństw i rozwodówW. Bernacki, Liberalizm polski, [w:] Słownik historii doktryn politycznych, red. M. Jaskólski, t.