Od października 1919 walczył w wojnie domowej w Rosji jako dowódca plutonu 2 Brygady Szkolnej 1 Dywizji Krasnouralskiej, we wrześniu 1920 został dowódcą kompanii i naczelnikiem szkoły pułkowej 9 pułku piechoty 1 Dywizji Krasnouralskiej. Uczestniczył w walkach na Froncie Południowym z wojskami Denikina i Wrangla.
Po zakończeniu wojny domowej do sierpnia 1925 dowodził plutonem w 44 szkole brygady 15 Dywizji Piechoty w Ukraińskim Okręgu Wojskowym, w 1923 skończył kursy wojskowo-polityczne Zarządu Politycznego Frontu Zachodniego, a w 1927 Kijowską Zjednoczoną Szkołę Wojskową. Służył na różnych stanowiskach w Kijowskim Okręgu Wojskowym, a w czerwcu 1938 objął dowództwo 69 Dywizji Piechoty na Dalekim Wschodzie, w 1941 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej przy Akademii Wojskowej im. Frunzego i w kwietniu 1941 został szefem wydziału przysposobienia bojowego sztabu Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego. Od września 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako dowódca 314 Dywizji Piechoty Frontu Północno-Zachodniego, biorąc udział m.in. w walkach obronnych w rejonie Nowogrodu i Podporożja.