Od listopada 1941 do czerwca 1942 był zastępcą dowódcy 7 Armii, walcząc między jeziorami Onega i Ładoga.
W 1942 skończył przyśpieszony kurs Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego i został zastępcą dowódcy 4 Gwardyjskiego Korpusu Piechoty na Froncie Południowo-Zachodnim i później 3 Ukraińskim, w składzie którego walczył w bitwie pod Stalingradem, a w listopadzie 1943 objął dowództwo 57 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty 3 Frontu Ukraińskiego i później 1 Frontu Białoruskiego. Dywizja pod jego dowództwem brała udział m.in. w odbiciu Nowego Bohu i Odessy, 20 lipca 1944 sforsowała Bug w rejonie Lubomla, a 1 sierpnia 1944 sforsowała Wisłę, po czym wzięła udział w wyzwalaniu Magnuszewa. Od sierpnia 1944 do kwietnia 1945 dowodził 29 Gwardyjskim Korpusem Piechoty na 1 Froncie Białoruskim, brał udział w walkach na terytorium Polski i Niemiec, m.in. w operacji berlińskiej, w tym w walkach o Neuruppin; w końcu kwietnia 1945 został dowódcą 9 Gwardyjskiego Korpusu Piechoty 1 Frontu Białoruskiego. 2 maja 1945 nad Łabą spotkał się z amerykańskimi wojskami. W 1945 otrzymał stopień generała porucznika.