W 1957 r. ponownie zezwolono prowincji na reaktywowanie własnych zakładów dydaktycznych i jeszcze raz na krótko otwarto kolegia w Rybniku i w Kobylinie. W 1962 r. decyzją władz państwowych ostatecznie zamknięto oba niższe seminaria a ich pomieszczenia zajęto na rzecz państwowych ośrodków kształcenia.
Niższe seminaria zwane "Kolegiami Serafickimi", przez cały czas swego istnienia były traktowane jako zamknięte zakłady naukowo-wychowawcze. Kierowały się one własnymi statutami: "Ordinationes peculiares pro Collegio Seraphico ad s. Antonium Patavinum Provinciae Assumptionis Beatae Mariae Virginis in Polonia". Jako jedną z podstawowych motywacji przyszłych alumnów wskazywano pragnienie zostania kapłanem zakonnym, dlatego też kolegia przeznaczone były dla młodzieży męskiej, najczęściej w wieku 14–17 lat. Przyjmowanie kandydatów w praktyce było podobne do państwowych szkół ogólnokształcących. Wyjątek stanowiło wymaganie pisemnej zgody rodziców lub opiekunów prawnych. Również program nauczania był tożsamy z obowiązującym w państwowych szkołach ogólnokształcących o profilu humanistycznym ale z poszerzonym wymiarem nauki religii rzymskokatolickiej i dwóch języków starożytnych: łaciny i greki. Podręczniki i pomoce naukowe dopuszczone do nauczania były zatwierdzane przez państwowe władze szkolne.