One również zatwierdzały przepisy o klasyfikowaniu i promowaniu uczniów. Na czele kolegium stał rektor odpowiedzialny za stronę dydaktyczną i wychowawczą, wspomagany przez prefekta. Wykładowcami poszczególnych dyscyplin byli lektorzy zarówno zakonni jak i świeccy, spełniający wymogi przepisów państwowych. Podstawę finansowania kolegiów stanowiło czesne, dotacje prowincji i datki wiernych.
Wyższe Seminarium Duchowne Wraz z odrodzeniem prowincji w 1923 r. zaistniała potrzeba utworzenia własnego wyższego studium, które przygotowywałoby alumnów do święceń. Początkowo wysyłano kandydatów na studia do różnych ośrodków zagranicznych i krajowych takich jak: Fulda, Metz, Strasburg, Lwów i Kraków. W 1923 r. zorganizowano pierwsze własne studium filozoficzne a w 1925 r. studium teologiczne w Miejskiej Górce. To pierwsze funkcjonowało do 1928 r., kiedy to przeniesiono je do klasztoru w Osiecznej koło Leszna, gdzie istniało do 1939 r. W Miejskiej Górce kontynuowało swoją działalność studium teologiczne, które po dwóch latach, w 1931 r. przeniesiono do Wronek. Jednak i ono funkcjonowało jedynie do wybuchu II wojny światowej. Prefektem całego studium w okresie międzywojennym był o. Antoni Galikowski OFM, a od 1939 r. o.