Byt substantywny, którego natura subsystencji jest rozumna (subsistentia rationalis) tworzy osobę (persona).
W teologii Rustyk rozwijał chrystologię Leona I i szkoły antiocheńskiej. Znał dobrze język grecki, dzięki czemu orientował się w koncepcjach filozoficznych i teologicznych dominujących w jego czasach na wschodzie Cesarstwa Rzymskiego.
Był zwolennikiem dosłownie rozumianej teologii chalcedońskiej a przeciwnikiem uchwał II soboru konstantynopolitańskiego, w których dokonano korekty definicji chalcedońskiej. Ostro polemizował z tezami teologicznymi neochalcedończyków i cesarza Justyniana. Bronił pełnego człowieczeństwa osoby Jezusa Chrystusa. Był krytykiem teologii Cyryla z Aleksandrii i formuły teopasyjnej o jednym z Trójcy Świętej, który cierpiał w ciele.
Twierdził, że chrystologia konstantynopolitańska była kryptomonofizycka. W swoim Contra Acephalos argumentował, że według teologii neochalcedońskiej człowieczeństwo Jezusa nie jest pełne, gdyż unia hipostatyczna w jej rozumieniu modyfikuje charakter natury ludzkiej.