Hińczowy Zwornik (, , , ok. 2360 m) – zwornikowy szczyt w Wołowym Grzbiecie (Volí chrbát) w Tatrach Wysokich. Znajduje się w głównej grani Tatr na granicy polsko-słowackiej pomiędzy Hińczową Przehybą (Vyšná Hincova priehyba, ok. 2345 m) a Wołową Przehybą (Nižná Hincova priehyba, ok. 2350 m).
Hińczowy Zwornik ma prawie poziomą grań szczytową o długości około 150 m. Punkt zwornikowy znajduje się w jej zachodniej części. Odgałęzia się od niego na południe grań Wołowca Mięguszowieckiego (Mengusovský Volovec, 2227 m), oddzielona Wołowcową Przełęczą (Volovcove sedlo, 2180 m). Szczyt długo był bezimienny. Po raz pierwszy w środowisku taterników pojawiła się nazwa Hińczowe Czuby w 1953 r., jednak bez precyzyjnego określenia granic. Przewodnik taternicki Witolda Henryka Paryskiego z 1967 r. nic o tym szczycie nie wspomina. Ponownie Hińczowe Czuby pojawiły się na wojskowej mapie z 1984 r. Po raz pierwszy dokładniej szczyt ten opisał dopiero słowacki taternik i tatrolog Arno Puškáš w 1981 r. Nie dostrzegł jednak jego zwornikowego charakteru i nadał mu nazwę Hincova kopa. Po raz pierwszy zwornikowość opisał dopiero Władysław Cywiński w 2006 r. w 12 tomie przewodnika Tatry. Obiektom w Wołowym Grzbiecie nadał polskie nazwy będące tłumaczeniem nazw nadanych przez Arno Puškáša.