Jan Bogumił Sokołowski (ur. 24 maja 1899 w Dakowach Mokrych, zm. 7 kwietnia 1982 w Poznaniu) – polski zoolog, profesor na Uniwersytecie Poznańskim, ornitolog, popularyzator wiedzy o ptakach.
Życiorys Urodził się w wielkopolskiej wsi Dakowy Mokre k. Buku w rodzinie urzędnika w majątku ziemskim Aleksego i Zofii z Gintrowiczów. W latach 1919–1920 służył ochotniczo w Wojsku Polskim. Ukończył w 1921 Gimnazjum im. Gotthilfa Bergera w Poznaniu. W czasach gimnazjalnych był członkiem Towarzystwa Tomasza Zana oraz brał udział w nauczaniu tajnym. Po ukończeniu studiów biologicznych na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego w 1925 został delegatem Okręgowego Komitetu Ochrony Przyrody na Wielkopolskę do spraw ochrony ptaków. Rok później uzyskał stopień doktora (pracę doktorską napisał na temat owadów prostoskrzydłych Wielkopolski, mimo że już wtedy był znanym ornitologiem). W latach 1927–1928 był nauczycielem Korpusu Kadetów w Rawiczu.
W latach 1932–1937 był członkiem Państwowej Rady Ochrony Przyrody. W 1936 uzyskał stopień doktora habilitowanego (na podstawie wydanej właśnie wtedy pracy Ptaki ziem polskich). W 1938 wybrano go przewodniczącym poznańskiego oddziału Ligi Ochrony Przyrody, a w 1956 – członkiem Zarządu Głównego tej organizacji.