Jesienią 1919 utworzył oddział buntowników, z którym wstąpił do Rewolucyjnej Powstańczej Armii Ukrainy.
Od stycznia do marca 1920, cierpiąc na tyfus, ukrywał się przed prześladowaniami w jednej z wiosek na terenie Hulajpola. Pod koniec marca 1920 prowadził agitację wśród ludności i zajmował się pracą kulturalną i edukacyjną. To wtedy zadeklarował się jako anarchokomunista. Pod koniec maja 1920 został wybrany członkiem Rady Partyzantów Rewolucyjnych Ukrainy (machnowców), od czerwca 1920 - sekretarzem Rady. W dniach 29-30 września 1920 w imieniu Rady Powstańców Rewolucyjnych Ukrainy negocjował telegraficznie z przedstawicielami władz sowieckich na Ukrainie w sprawie zaprzestania działań wojennych i zawarcia porozumienia o wspólnej walce przeciwko Piotrowi Wrangelowi. 10 października 1920 podpisał warunki wstępnego porozumienia wojskowo-politycznego między rządem Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej a Rewolucyjną Armią Powstańczą Ukrainy.
Jako przedstawiciel machnowszczyzny na froncie południowym, lubił w swych działaniach prowokować, otwarcie sprzeciwiając się rządowi sowieckiemu.