Działalność dydaktyczną i inżynierską rozpoczął w 1948 jako pracownik Centralnego Biura Konstrukcji Maszyn w Bytomiu, a w 1949 został pracownikiem naukowym Katedry Maszyn Dźwigowych, a następnie Instytutu Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn Politechniki Wrocławskiej. W tym czasie był również pracownikiem Instytutu Konstrukcji Mechanicznych Głównego Instytutu Mechaniki z oddziałem we Wrocławiu.
Jego działalność naukowa koncentrowała się na badaniach wpływu używanych w górnictwie narzędzi urabiania kopalin na geologię górotworu. Stworzył w tej dziedzinie szkołę naukową, której współpraca z innymi ośrodkami naukowymi, badawczo-rozwojowymi i przemysłowymi zaowocowała stworzeniem polskich koparek wielonaczyniowych i ładowarko-zwałowarek, produkowanych w zunifikowanych seriach. Ze szkoły tej wyszło do 2005 pięciu profesorów i czterech doktorów habilitowanych.