Po południu 25 września Naczelny Wódz osobiście wydał rozkaz marszu na Lidę. Na skutek kłopotów z łącznością, rozkaz dotarł do sztabów wielkich jednostek dopiero rano 27 września. Mimo braku formalnego wyznaczenia dowódcy grupy uderzeniowej, dowódcy 1 DPLeg. i 4 DJ uzgodnili, że 1 Dywizja Piechoty Legionów uderzy na miasto siłami I Brygady Piechoty Legionów płk. Edmunda Knolla-Kownackiego przez okolicę szlachecką Soroki (gmina Żyrmuny) – Obmanicze – Zarzecze (dzielnica Lidy na wschodnim brzegu Lidziejki), a III Brygada Piechoty Legionów płk. Bolesława Popowicza przez Wielkie Sioło (gmina Żyrmuny). 4 Brygada Jazdy miała obejść Lidę od wschodu i osłoniwszy się dywizjonem 7 pułku ułanów oraz kombinowanym pułkiem jazdy od strony Wilna, nacierać siłami głównymi przez Dubrownę na Nowoprudce, położone 2 km na południowy wschód od Lidy.
Od tego momentu nastąpił wyścig z czasem. Powodzenie akcji zależało od tego, czy dywizje polskie staną pod Lidą, zanim dotrą tam główne siły sowieckiej 3 Armii.