Według opinii Jarosława Neja (IPN) Krąkowski słusznie uważał Chodniewicza za trudnego przeciwnika. Podobno Krąkowski miał nawet zamiar „odizolowania siłą” proboszcza od reszty Polonii. Zadanie to mieli rzekomo wykonać chińscy komuniści. Ostatecznie jednak Krąkowski zrezygnował z tego pomysłu. Wiedziano, że akcja tego typu zniechęciłaby tylko społeczność polską. Chodniewicz nawoływał także do bojkotu obchodów drugiej rocznicy Manifestu Lipcowego. Nazywał to święto „bolszewickim”.

Ks. Paweł Chodniewicz późną jesienią 1947 r. przeżył atak apopleksji (wylew krwi do mózgu), w wyniku którego stracił władzę w nogach i od tego momentu nie brał już czynnego udziału w życiu publicznym i nie miał wpływu na rozgrywające się wydarzenia. Ostatnia polska organizacja niezależna od komunistów, jaką był Związek Młodzieży Polskiej, rozpadła się – nie mając już silnego oparcia, jakim dotąd mógł służyć proboszcz parafii św. Stanisława.

Ks. Chodniewicz zmarł w Harbinie na początku 1949 roku. W ten sposób po pokonaniu opozycji „postępowcy” mogli spokojnie przystąpić do realizacji lansowanych przez siebie haseł.