Zwolennikiem repatriacji Polaków do Polski i uznania władz komunistycznych był natomiast Kazimierz Krąkowski – przedwojenny działacz komunistyczny, związany z radzieckimi służbami specjalnymi. Przewodniczył grupie określającej się jako „postępowcy”, która szybko nawiązała kontakty zarówno z władzami wojskowymi, jak i z Konsulatem Generalnym ZSRR w Harbinie, a także z chińskimi komunistami, którzy przejęli kontrolę nad Mandżurią w 1946 roku po tym, jak Armia Czerwona wycofała się z tych terenów.

Wybory do nowego ciała przedstawicielskiego, jakim miała być Rada Narodowa Polaków w Mandżurii nie przebiegły w taki sposób, jakiego życzyli sobie „postępowcy”, ponieważ ks. Chodniewicz zorganizował akcję przedwyborczą, podczas której nawoływał do głosowania na ludzi sprawdzonych, nie na zwolenników Krąkowskiego. Tych ostatnich uważał za uzurpatorów, którzy przy poparciu radzieckich władz okupacyjnych, forsują program jak najszybszego wyjazdu Polaków do Polski. Nie należało się do tej akcji dołączać, gdyż zdaniem ks. Chodniewicza nowy twór państwowy na ziemiach polskich był organizmem całkowicie zależnym od Moskwy i wręcz marionetkowym. Argumenty Chodniewicza znajdowały posłuch wśród Polonii.