Natalia Królikowska zauważa: "Wraz z rozmijaniem się oczekiwań i rzeczywistości pogłębia się melancholia bohaterów, którzy na bieg czasu i rytm otaczających ich zmian reagują ociężałością i spowolnieniem tempa życia - Karol, oszczędzając pieniądze i ciężko pracując, obiera strategię wycofania w oczekiwanie, Teresa, nawiązując romans i próbując wyrwać się z domu - wycofania w przemoc".

Kwestie genologiczne Sono felice powszechnie uznawane są za powieść psychologiczną. Adam Tomaszewski w konkluzji recenzji książki Romanowiczowej stwierdzał: „Zofia Romanowiczowa to nade wszystko pisarka psychologiczna, mistrzyni odtwarzania stanów duchowych. Jak lekarz skalpelem, potrafi oddzielać najtajniejsze warstwy ludzkiego cierpienia, odczuwania, reagowania, pokład po pokładzie, tkanka po tkance. Ostatnia jej doskonale napisana powieść jest może zbyt intymna, zbyt osobista, na pewno jednak prawdziwa i dogłębno-ludzka”.