Czesław Lewin-Lewiński, ps. Litwin (ur. 22 stycznia 1898 w Mińsku, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Był synem Wacława i Antoniny z Sędzimirów. W 1909 przeniósł się z Mińska do Rzeszowa, gdzie kontynuował naukę w miejscowym gimnazjum. W 1912 wstąpił do Związku Strzeleckiego.
16 sierpnia 1914 został przyjęty do Legionów Polskich. Żołnierz I, II i III Brygady Legionów Polskich oraz Polskiego Korpusu Posiłkowego. Uczestnik bitwy pod Rarańczą (15–16 lutego 1918). Następnie żołnierz II Korpusu Polskiego w Rosji, w szeregach którego walczył w bitwie pod Kaniowem. Później żołnierz I Korpusu Polskiego w Rosji, a po jego rozwiązaniu członek Polskiej Organizacji Wojskowej w rodzinnym Mińsku Litewskim.
20 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. 7 maja 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich pełniący służbę w 36 pułku piechoty został mianowany podporucznikiem piechoty z dniem 1 maja 1919Dz. Rozk. Wojsk. Nr 56 z 22 maja 1919, poz. 1759.. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach Grupy płk Mieczysława Kulińskiego oraz 36 pp.