Po zakończeniu wojny kontynuował służbę wojskową w macierzystym pułku w Warszawie. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 15 sierpnia 1924 i 347. lokatą w korpusie oficerów piechoty. We wrześniu 1930 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do 16 batalionu granicznego. Od 26 marca 1931 do 9 marca 1932 był dowódcą kompanii granicznej „Lenin”. Następnie służył w batalionie KOP „Czortków”. W styczniu 1934 został przydzielony do Brygady KOP „Podole” w Czortkowie na stanowisko I oficera sztabu. 4 lutego 1934 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 14. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W kwietniu tego roku został przeniesiony z KOP do 56 pułku piechoty w Krotoszynie na stanowisko dowódcy batalionu. Później został przesunięty na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku (kwatermistrza). W trzeciej dekadzie sierpnia 1939, po przeprowadzeniu mobilizacji niejawnej, na czele Oddziału Nadwyżek liczącego około 1500 żołnierzy wyjechał do Ośrodka Zapasowego 25 Dywizji Piechoty w Kielcach.