Na wyspie – powieść Zofii Romanowiczowej; wydana w 1984 roku, w Paryżu nakładem Instytutu Literackiego.
O powieści Główną bohaterką powieści jest reprezentantka pokolenia wojennego, Maria, uciekinierka z marszu śmierci. W trakcie ucieczki kobieta odnajduje w lesie umierającą, francuską więźniarkę, po śmierci której Maria przywłaszcza sobie jej tożsamość i wiedzie odtąd samotne życie w ojczyźnie zmarłej. Jednak po kilku latach dopadają ją wydarzenia z przeszłości, którym musi stawić czoła. Dodatkowo, bohaterka cierpi na tajemniczą chorobę narkolepsję, w której w trakcie napadów traci świadomość.
Znaczenie tytułu Tytułowa wyspa to Wyspa Świętego Ludwika, miejsce, w którym zamieszkała, i w którym schronienie znalazła główna bohaterka powieści. Metaforycznie – wyspa to miejsce odosobnienia.
Problematyka powieści Na Wyspie jest opowieścią o niemożności ucieczki od własnego przeznaczenia, od losu. Powieść podejmuje także problematykę tożsamości oraz jej konstruktywnego charakteru. Jednym z wątków powieści jest również motyw zdrady. Janina Cicha w recenzji powieści pisała: „Romanowiczowa dyskutuje w swej książce ze stereotypem zdrajcy. Maria wydała swoich przyjaciół i ojca. Uczyniła to ze strachu przed cierpieniem.