Nie zakwalifikował się do finału na mistrzostwach świata w 1993 w Stuttgarcie.
Zwyciężył na halowych mistrzostwach Europy w 1994 w Paryżu, wyprzedzając Jeana-Charlesa Gicquela z Francji i Wolfa-Hendrika Beyera z Niemiec. Na mistrzostwach Europy w 1994 w Helsinkach zajął 9. miejsce (wspólnie z Gicquelem), a na igrzyskach Wspólnoty Narodów w 1994 w Victorii 5. miejsce. Zajął 8. miejsce na halowych mistrzostwach świata w 1995 w Barcelonie (razem z Ettore Ceresolim z Włoch). Odpadł w kwalifikacjach na mistrzostwach świata w 1995 w Göteborgu, halowych mistrzostwach Europy w 1996 w Sztokholmie i igrzyskach olimpijskich w 1996 w Atlancie. Zajął 10. miejsce na halowych mistrzostwach świata w 1997 w Paryżu oraz 4. miejsce wspólnie ze Steinarem Hoenem z Norwegii) na mistrzostwach świata w 1997 w Atenach.
Zdobył srebrny medal na mistrzostwach Europy w 1998 w Budapeszcie, ulegając jedynie Arturowi Partyce z Polski, a wyprzedzając Siergieja Klugina z Rosji. Zwyciężył na igrzyskach Wspólnoty Narodów w 1998 w Kuala Lumpur, przed swym kolegą z reprezentacji Anglii Benem Challengerem i Australijczykiem Timem Forsythem. Na kolejnych igrzyskach Wspólnoty Narodów w 2002 w Manchesterze zajął 6. miejsce.