Kariera kościelna W 1423 roku biskup Wojciech Jastrzębiec powierzył mu głoszenie kazań w krakowskiej katedrze. Trzy lata później został powołany jako jeden z notariuszy – członków komisji mającej zbadać domniemane cudy przy grobie królowej Jadwigi Andegaweńskiej. Zbigniew Oleśnicki mianował go w 1437 roku zastępcą Jana Elgota na stanowisku oficjała generalnego, a w latach 1439–1440 i 1453 był wikariuszem generalnym in spiritualibus diecezji krakowskiej, pełnił także funkcję sędziego polubownego.

W 1438 roku uzyskał dożywotnio kanonię w krakowskiej kapitule katedralnej. W latach 1444–1463 pełnił funkcję prokuratora kapituły i zarządzał jej dobrami. Czasowo dzierżył również parafie w Raciborowicach, Gołaczowych, Dzierążni i Podegrodziu. W Gołaczowych i Dzierążni wybudował murowane kościoły, a w Raciborowicach ufundował budowę murowanego prezbiterium.

Po śmierci biskupa Tomasza Strzępińskiego bronił uprawnień oraz niezależności kapituły katedralnej. 8 grudnia 1460 roku uczestniczył w elekcji Jana Lutkowica z Brzezia, a następnie należał do grupy kanoników sprzeciwiających się kandydatowi królewskiemu Janowi Gruszczyńskiemu i papieskiemu Jakubowi z Sienna.