thumb|Grób płk. Wojciecha Gromczyńskiego na cmentarzu komunalnym we Włocławku. thumb|Dom przy ulicy Łaziennej 7 we Włocławku, w którym płk. Gromczyński zamieszkał po przejściu w stan spoczynku (stan na wrzesień 2020).
Wojciech Józef Gromczyński (ur. 22 kwietnia 1861 w Warszawie, zm. 28 maja 1937 w Michelinie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, pierwszy dowódca 31 pułku Strzelców Kaniowskich, dowódca obrony Włocławka w sierpniu 1920.
Życiorys Urodził się w Warszawie jako syn Maksymiliana (rzemieślnika – stolarza) i Barbary z domu Zakrzewskiej. Ochrzczony został w warszawskiej parafii rzymskokatolickiej św. Andrzeja Apostoła. Edukację na poziomie podstawowym pobierał w domu.
W roku 1880 wstąpił jako ochotnik do armii Imperium Rosyjskiego i otrzymał przydział do 39 Tomskiego Pułku Piechoty. W tym samym roku został skierowany do Szkoły Junkrów Piechoty w Odessie, którą ukończył w sierpniu 1883. Następnie został przeniesiony (w 1885 roku) do 38 Tobolskiego Pułku Piechoty. Na stopień podporucznika mianowany w 1885, w roku 1901 posiadał już rangę kapitana. Wziął udział w wojnie rosyjsko-japońskiej (1904-1905) – w czerwcu 1904 wyjechał na front do Mandżurii. Ranny w bitwie pod Mukdenem (19 lutego 1905) i skierowany do szpitala. Do pułku powrócił w styczniu 1906.