Lubomira Domka (ur. 25 listopada 1942 w Sanoku, zm. 11 listopada 2004 w Poznaniured. Wiesław Stawiński, Maria Obrębska, Alina Stankiewicz, Ilona Żeber-Dzikowska, Sylwetki polskich dydaktyków i nauczycieli biologii, Instytut Biologii, Zakład Zoologii i Dydaktyki Biologii Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, Kielce, 2014, s. 45-46, ) – polska botanik i ekolog, dydaktyk biologii, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza.
Życiorys W 1968 obroniła pracę magisterską (tytuł: Oznaczanie mono- i oligosacharydów przechodzących do wody podczas pęcznienia nasion bobiku (Vicia faba L.) metodą chromatografii cienkowarstwowej). Podjęła pracę w Zakładzie Fizjologii Roślin Uniwersytetu Poznańskiego. Badała tam m.in. metabolizm bobowatych i przemiany cukrowe w organach siewek i izolowanych liścieniach łubinu żółtego. Od 1970 do 1973 odbywała studia doktoranckie na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UAM. Interesowała się wówczas m.in. dydaktyką biologii. Napisała pracę doktorską pod kierunkiem prof. Leona Lei: Możliwości zastosowania holografii w nauczaniu biologii (1974). Jako pionierka w Polsce interesowała się wykorzystaniem obrazu holograficznego w dydaktyce biologii. Habilitowała się w 1986 (praca: Zastosowanie obrazów trójwymiarowych w nauczaniu – uczeniu się biologii).