Stanisław Falkiewicz (ur. 29 maja 1889 w Gródku, zm. 1 czerwca 1970 w Warszawie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, pisarz i publicysta wojskowy.
Życiorys Urodził się w Gródku, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Antoniego i Antoniny z Tarasowiczów. Był starszym bratem Tadeusza (1897–1981).
W 1907 ukończył gimnazjum we Lwowie, a w 1912 studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie. W 1909 został członkiem Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. Po ukończeniu studiów podjął pracę nauczyciela.
6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 1 pułku piechoty. 31 lipca 1915 w czasie bitwy pod Jastkowem został ranny. Był wówczas sierżantem. Leczył się w Szpitalu Fortecznym nr 9 w Krakowie. 11 stycznia 1916 został odnotowany w zakładzie leczniczym w Pieszczanach. W tym samym roku został przydzielony do Biura Prasowego Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego. Latem 1917, po kryzysie przysięgowym, wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej w Warszawie. W latach 1918–1919 pracował w szkolnictwie cywilnym.