Frunzego i został szefem sztabu pułku kawalerii w Ukraińskim Okręgu Wojskowym, później szefem wydziału sztabu 7 Korpusu Kawalerii w Kijowskim Okręgu Wojskowym (w Szepetówce), od listopada 1936 do stycznia 1937 dowodził 29 pułkiem kawalerii w Kijowskim Okręgu Wojskowym.
14 stycznia 1937 został zwolniony z armii, a 1 lipca 1937 aresztowany podczas stalinowskich czystek w armii i poddany śledztwu. 5 lipca 1939 został zwolniony z aresztu i przywrócony do służby w armii, został wykładowcą taktyki kursów doskonalenia kadry dowódczej Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego. W styczniu 1940 został przeniesiony do Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego jako dowódca 118 pułku kawalerii, a od kwietnia 1941 zastępca dowódcy 152 Dywizji Piechoty. W czerwcu 1941 przeniesiono go do Kijowskiego Okręgu Wojskowego.
Od lipca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami, w sierpniu 1941 został dowódcą 46 Dywizji Piechoty na Froncie Zachodnim. Walczył pod Smoleńskiem, 18 sierpnia 1941 został lekko ranny. W grudniu 1941 objął dowództwo 108 Dywizji Kawalerii, a od kwietnia do sierpnia 1942 dowodził 107 Dywizją Kawalerii sformowaną w Środkowoazjatyckim Okręgu Wojskowym. Od września do listopada 1942 dowodził 292 Dywizją Piechoty, następnie 173 Dywizją Piechoty (od marca 1943: 77 Gwardyjską Dywizją Piechoty).