Walczył na Froncie Dońskim (od września 1942 do lutego 1943), Briańskim (od maja do sierpnia 1943), Centralnym (we wrześniu i październiku 1943), Białoruskim (od października 1943 do lutego 1944), 2 (od lutego do kwietnia 1944) i 1 Białoruskim (od kwietnia 1944 do maja 1945). Brał udział w bitwie pod Stalingradem, operacji orłowskiej, operacji czernihowsko-prypeckiej, kalenkowicko-mozyrskiej, brzesko-lubelskiej, warszawsko-poznańskiej i berlińskiej. Wyróżnił się w bitwie o Dniepr, podczas której 28 września 1943 podległe mu oddziały sforsowały rzekę w rejonie ripkyńskim w obwodzie czernihowskim.
Po wojnie dowodził 77 Dywizją Gwardyjską w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, a od lutego 1946 w Archangielskim Okręgu Wojskowym. Od czerwca 1946 do stycznia 1948 był dowódcą 10 Gwardyjskiej Samodzielnej Dywizji Piechoty w Archangielskim Okręgu Wojskowym w Mołotowsku (obecnie Siewierodwińsk w obwodzie archangielskim), w styczniu 1948 objął dowództwo 11 Samodzielnej Brygady Piechoty w Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym (w Dzaudżikau, obecnie Władykaukaz).