Pobity i torturowany, został zwolniony do niemieckiego wojska po tym, jak wkroczyli urzędnicy i ustalili, że Gestapo nie ma jurysdykcji nad jeńcami wojennymi.
Beyrle trafił do obozu jenieckiego Stalag III-C w Drzewicach, z którego uciekł na początku stycznia 1945 roku. Udał się na wschód, mając nadzieję na spotkanie z armią radziecką. Napotykając radziecką brygadę czołgów w połowie stycznia, uniósł ręce, trzymając paczkę papierosów Lucky Strike i krzyknął po rosyjsku: „Amerikansky tovarishch ! („Amerykański towarzysz!”). Beyrle w końcu zdołał przekonać dowódcę batalionu (Aleksandrę Samusenko, rzekomo jedyną czołgistkę tej rangi w wojnie), by pozwolił mu walczyć u boku jednostki w drodze do Berlina, rozpoczynając tym samym miesięczny pobyt w sowieckim batalionie czołgów, gdzie doceniono jego doświadczenie i znajomość mechaniki czołgowych silników.
Armia Czerwona Nowy batalion Beyrle’a wyzwolił pod koniec stycznia jego dawny obóz Stalag III-C, ale w pierwszym tygodniu lutego został ranny podczas ataku niemieckich bombowców nurkujących.