CAAOI dysponował także jednym dywizjonem rozpoznawczym z 9 samolotami IMAM Ro.37. 183 samoloty znajdowały się w służbie liniowej, a kolejnych 140 w rezerwie, z których tylko 59 było sprawnych, a 81 niezdatnych do użytku.
W chwili wybuchu wojny CAAOI posiadała 10 700 ton paliwa lotniczego, 5300 ton bomb i 8620 000 nabojów do działek. Konserwacja samolotów i silników była prowadzona w głównych bazach lotniczych oraz w warsztatach Caproni i Piaggio, które każdego miesiąca mogły naprawiać około piętnastu poważnie uszkodzonych samolotów i silników, a ponadto więcej średnio i lekko uszkodzonych. Włosi mieli rezerwy pozwalające na zastąpienie 75% samolotów na linii frontu, ale brakowało im części zamiennych, dlatego wiele maszyn zostało rozebranych na części, aby inne uczynić zdolnymi do działania. Jakość jednostek lotniczych była zróżnicowana; Włosi dysponowali tylko jednym nowoczesnym bombowcem, podczas gdy myśliwiec CR.32 był już bardzo przestarzały. Niedostatki techniczne w pewnym stopniu rekompensował fakt, że Regia Aeronautica w Afryce Wschodniej miała kadrę wysoce doświadczonych weteranów hiszpańskiej wojny domowej.