Flotę transportową stanowiło dziewięć maszyn Savoia-Marchetti SM.73, dziewięć Ca.133, sześć Ca.148 (przedłużona wersja Ca.133) i Fokker F.VII, który utrzymywał łączność wewnętrzną i przewoził pilne przesyłki oraz personel pomiędzy sektorami.

Regia Marina thumb|Współczesna mapa Erytrei przedstawiająca Massawę (po angielsku Mitsiwa'e) Od 1935 do 1940 roku Regia Marina wprowadzała plany oceanicznej „floty ratunkowej” (Flotta d'evasione) wyposażonej do służby w tropikach. Plany wahały się od 3 pancerników, lotniskowca, 12 krążowników, 36 niszczycieli i 30 okrętów podwodnych, po bardziej realistyczne 2 krążowniki, 8 niszczycieli i 12 okrętów podwodnych. Nawet niższe założenia okazały się jednak zbyt kosztowne i w 1940 roku Włoska Flotylla Morza Czerwonego miała zaledwie siedem starzejących się niszczycieli, sformowanych w 5 Dywizję Niszczycieli z niszczycielami typu Leone: „Pantera”, „Leone” i „Tigre” oraz 3 Dywizję Niszczycieli z niszczycielami typu Sauro: „Cesare Battisti”, , „Nazario Sauro” i „Daniele Manin”. Stacjonowały tam także dwa stare niszczyciele obrony lokalnej (łodzie torpedowe) „Orsini” i „Acerbi” i dywizjon pięciu MAS, motorowych łodzi torpedowych z czasów I wojny światowej.