Wiersz ten w kulturze masowej jest powszechnie chwalony za swój doniosły i patriotyczny charakter. Został określony przez historyka dr Jarosława Tuliszka jako „powszechnie znany”Jarosław Tuliszka (2003). Westerplatte 1926-1939: dzieje Wojskowej Składnicy Tranzytowej w Wolnym Mieście Gdańsku. Wydawn. Adam Marszałek. ISBN 978-83-7322-504-6. S. 7, a przez historyka Jacka Chrobaczyńskiego jako „najpiękniejszy niewątpliwie w polskiej literaturze wiersz o bohaterskich żołnierzach”.
Treść wiersza: Kiedy się wypełniły dni
i przyszło zginąć latem,
prosto do nieba czwórkami szli
żołnierze z Westerplatte.
(A lato było piękne tego roku).
I tak śpiewali: Ach, to nic,
że tak bolały rany,
bo jakże słodko teraz iść
na te niebiańskie polany.
(A na ziemi tego roku było tyle wrzosu na bukiety.)
W Gdańsku staliśmy tak jak mur,
gwiżdżąc na szwabską armatę,
teraz wznosimy się wśród chmur,
żołnierze z Westerplatte.
I ci, co dobry mają wzrok
i słuch, słyszeli pono,
jak dudnił w chmurach równy krok
Morskiego Batalionu.
I śpiew słyszano taki: — By
słoneczny czas wyzyskać,
będziemy grzać się w ciepłe dni
na rajskich wrzosowiskach.
Lecz gdy wiatr zimny będzie dął
i smutek krążył światem,
w środek Warszawy spłyniemy w dół,
żołnierze z Westerplatte.
Przypisy
Kategoria:Obrona Wybrzeża w 1939 roku Kategoria:Polskie utwory poetyckie Kategoria:Twórczość Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego Kategoria:Polskie pieśni hymniczne