Książka przedstawia pesymistyczny pogląd na ludzką egzystencję. Cechuje ją determinizm oraz fatalizm, a życie ludzkie przedstawione jest jako życie w nędzy. Taki obraz związany jest z mroczną atmosferą powojennej ery. Bohaterów cechuje niepewność oraz samotność. Cierpią, a ich sytuacje życiowe są bardzo skrajne. Główny bohater wydaje się być ofiarą społeczeństwa lub choroby psychicznej. Powieść porusza tematykę życia na wsi, w Estremadurze, która była jednym z najbiedniejszych regionów w Hiszpanii, a ówczesnym głównym zajęciem ludności na tych ziemiach było polowanie, rybołówstwo i hodowla świń.
Autor przełamuje tabu, w bezpośredni sposób odwołuje się do tematów niepożądanych przez ówczesne społeczeństwo i zachowań, które nie odpowiadają normom społecznym. Często nawiązuje do przemocy, pojęcia zemsty i nienawiści, roli Kościoła w życiu człowieka oraz seksualności, która często rządzi zachowaniem bohaterów. Postacie są „zezwierzęcone”, zachowują się zgodnie ze swoim instynktem, wydaje się, że są wręcz pozbawione wszelkich uczuć, a przez to nieludzkie. Często są to postacie z marginesu społeczeństwa (np. żigolacy, prostytutki, niepełnosprawni). Są to jednostki różniące się od reszty społeczeństwa.