Bohaterów cechuje brak nadziei na jakąkolwiek poprawę ich sytuacji życiowej.
Budowa powieści Książka stworzona jest z kilku tekstów napisanych przez różnych autorów. Są to: Notatka od transkrybenta informująca o odkryciu rękopisu napisanego przez Pascuala Duarte i uzasadniająca publikację historii, która ma odtąd służyć jako przestroga, ukazując zachowania, jakich należy unikać. List do Pana Barrery z dnia 15 lutego 1937 roku zapowiadający wysłanie oryginału rękopisu z celi śmierci przez Pascuala. Rękopis traktowany jest jako publiczna spowiedź bohatera. Pascual twierdzi w nim, że nie pisze w celu usprawiedliwienia się, ale aby uspokoić swoje sumienie. Klauzula do testamentu pana Barrery z dnia 11 maja 1937 roku, która nawiązuje do rękopisu i według której paczkę z papierami opisaną nazwiskiem Pascuala Duarte należy spalić bez czytania, ponieważ jest sprzeczna z wszelkimi dobrymi manierami. Mimo wszystko, Barrera dodaje, że jeśli jakimś cudem paczka po osiemnastu miesiącach nie spłonie, to należy do osoby, która ją znajdzie. Wspomnienia Pascuala Duarte złożone z dziewiętnastu rozdziałów.