Pascual dedykuje swoje pismo pamięci "wybitnego patrycjusza" Don Jesusa Gonzáleza de la Riva, hrabiego Torremeji, który, kiedy przyszedł go wykończyć, nazwał go Pascualillo i uśmiechnął się. Kolejna notatka od transkrybenta, w której uważa on, że Pascual prawdopodobnie był zamknięty w więzieniu Chinchilla w Monte-Aragón do 1935 lub 1936 roku. Możemy założyć, że bohater wraca do więzienia, prawdopodobnie za zabójstwo swojej matki. Czytelnicy mogą również przypuszczać, że Pascual zamordował Don Jesusa, chociaż nie zostały im przedstawione motywy tej zbrodni. Dwa listy, w których śmierć Pascuala Duarte jest przedstawiona na różne sposoby. Pierwszy list został napisany przez kapelana więzienia w Badajoz, w którym twierdzi, że Pascual był odważny i po chrześcijańsku zaakceptował swoją sytuację, chociaż na końcu trochę stracił panowanie nad sobą. Drugi list pochodzi od strażnika z więzienia, w którym opowiada nam, że Pascual początkowo dzielnie stawiał czoła swojemu przeznaczeniu, by w końcu okazać się tchórzem.