Z uwagi na słaby poziom wykupywania przez ludność obligacji emitowanych przez II Rzeczpospolitą, a także lęk przed dodrukiem pieniędzy i inflacją, prezydent Mościcki, na prośbę premiera Janusza Jędrzejewicza podpisał dekret zobowiązujący obywateli, by dla ratowania budżetu pożyczyli państwu polskiemu kwotę 120 milionów złotych, czyli 6 procent wydatków państwa.
Obligacje 6-procentowej pożyczki były zwolnione od wszelkich podatków i danin, zarówno państwowych, jak i samorządowych, nie podlegały zajęciom z żadnych tytułów, przyjmowane były według ich wartości nominalnej przez wszystkie kasy urzędów skarbowych na okoliczność spłat należności z tytułu podatków od spadków i darowizn oraz miały wszelkie prawa papierów pupilarnych. Obligacje były zaopatrzone w 20 kuponów półrocznych, które były wykupywane w terminach płatności w Banku Polskim, Banku Gospodarstwa Krajowego, Pocztowej Kasie Oszczędności, we wszystkich kasach urzędów skarbowych oraz innych instytucjach, wskazanych przez Ministra Skarbu. Podlegały jednorazowej spłacie po upływie dziesięciu lat od daty rozpisania. Obligacje, których nie przedstawiono do zapłaty w ciągu trzydziestu lat od dnia ich płatności, ulegać miały przedawnieniu. Obligacje były imienne i zgodnie z przepisami nie mogły być odstępowane bez zezwolenia komisarza generalnego Pożyczki Narodowej.