Od momentu, gdy bolszewicy po pokonaniu Wrangla złamali militarno-polityczne porozumienie i wraz ze wznowieniem walki zbrojnej pomiędzy RPAU a Czerwoną Armią (26 listopada), Biłasz sprawował kontrolę operacyjną nad ruchem RPAU podczas nalotów od grudnia 1920 do marca 1921 w obwodzie zaporoskim i w Jekaterynosławiu.
15 marca 1921 wraz z Machnem podpisał rozkaz o tymczasowym rozwiązaniu armii, po czym ukrył się na jakiś czas. W maju 1921, na czele oddziału rebeliantów, ponownie przeprowadził wojnę partyzancką przeciwko reżimowi sowieckiemu. Przewodził części Machnowców, która w warunkach rozczarowania i zmęczenia chłopów latem 1921 opowiedziała się za pojednaniem z bolszewikami i wyjazdem do Turcji lub Galicji, aby pomóc lokalnym ruchom rewolucyjnym. 17 lipca, wraz z oddziałem 700 osób, Biłasz oddzielił się od głównych sił Machno i bezskutecznie próbował przebić się na Kaukaz. Po tym, jak 16 sierpnia 1921 Machno został zmuszony do wycofania się przez granicę do Królestwa Rumunii, Biłasz kierował pod jego nieobecność operacjami przeciwko Armii Czerwonej.