W kwietniu 1918, po zajęciu Ukrainy przez wojska niemiecko-austriackie, zszedł do podziemia, podróżował po terenach Dniepru, Zaporoża, Berdiańska i Mariupola w celu nawiązania więzi między poszczególnymi grupami anarchistycznymi. W maju, bezskutecznie próbował zorganizować powstanie chłopów w regionie Berdiańska, po stłumieniu którego na spotkaniu miejscowej grupy postanowiono przygotować się do nowego zbrojnego zrywu i wysłano Wiktora Biłasza do Kubania w poszukiwaniu broni i wolontariuszy.
W dniach 23–25 lipca 1918, na czele oddziału anarchistów (150 osób) wylądował w rejonie Mariupola, ale został pokonany przez oddziały niemieckie, po czym ukrył się na terenach Kubania i Kaukazu Północnego. Latem i jesienią dowodził pułkiem Armii Czerwonej. W połowie listopada nielegalnie przybył na tereny północnej Taurydy i próbował zjednoczyć oddziały rebeliantów w okręgach mariupolskim, berdyjskim, melitopolskim i donieckim, starając się zastąpić system partyzancko-oddziałowy zdyscyplinowanymi i zorganizowanymi jednostkami rewolucyjnymi z jednym systemem zaopatrzenia i kontroli.