W lutym 1919 wziął udział w 2. kongresie okręgu hulajpolskiego, a 7 marca w zjeździe Wojskowej Rewolucyjnej Rady Republiki. Decyzją kongresu opuścił stanowisko szefa sztabu i został wybrany na członka Wojskowej Rady Rewolucyjnej. Żądał zaprzestania krytyki bolszewików i skoncentrowania wszystkich wysiłków rebeliantów i anarchistów na froncie przeciwko białym Siłom Zbrojnym Południa Rosji dowodzonym przez Antona Denikina.
Od końca marca był na froncie; 9 kwietnia 1919 został mianowany szefem sztabu sekcji bojowej Brygady Machnowskiej w rejonie Wołnowachy. Pełniąc funkcję dowódcy sekcji bojowej (12.000 bagnetów, 600 szabel, 4 działa, pociąg pancerny), w dniach 15-16 kwietnia rozbił pod Rozowką biały kozacki korpus Andrieja Szkuro.
12 maja wziął udział w zjeździe wojskowym w Mariupolu, zwołanym przez Wojskową Radę Rewolucyjną w celu ustalenia stosunku do buntu Matwija Hryhorjewa. Jak większość uczestników kongresu, uważając Hryhorjewa za wyraźnego kontrrewolucjonistę i sojusznika Denikina, opowiedział się on za walką zbrojną z nim i jego ludźmi i za utrzymaniem sojuszu z bolszewikami.