Po zdobyciu Doniecka 5 października, Biłasz pozostał z siedzibą w mieście, uczestnicząc w ogólnym kierownictwie armii. Był delegatem na 4 kongresie powiatowym (Aleksandrowsk, 28 października - 4 listopada 1919), który rozwinął podstawy życia społeczno-gospodarczego na terenach wyzwolonych przez Armię Powstańczą. Nadal nalegał na konieczność zawarcia sojuszu z innymi partiami rewolucyjnymi, w tym z bolszewikami i ukraińskimi eserowcami, którym nakazał przekazywać broń. Przeciwstawiał się również niczym nieuzasadnionemu anarchistycznemu terrorowi wobec burżuazji.
Jesienią i zimą 1919 Biłasz był zaangażowany w organizację stacjonarnych i polowych ambulatoriów, kursy dowodzenia, tworzenie nowych jednostek, uczestniczył w walkach (m.in. w zdobyciu Jekaterynosława 11 listopada i 24-26 grudnia 1919, dowodząc grupą kawaleryjską 1 Korpusu Rebeliantów). Zbliżając się do Armii Czerwonej w rejonie Wolnego Terytorium, ponownie zaproponował dążenie do militarno-politycznego porozumienia z bolszewikami, pod warunkiem uznania niepodległości obwodów jekaterynosłowiańskiego i taurydzkiego. Podobnie jak inni przywódcy machnowscy, wraz z wznowieniem represji przez bolszewików 11 stycznia 1920 przeszedł na pozycję nielegalną, pod koniec stycznia opuścił wojsko i wyjechał do Osypenka.