Wraz z większością grupy osypeńskiej sprzeciwiał się walce zbrojnej z reżimem sowieckim. Jednak 8 maja grupa dołączyła do RPAU, a Biłasz został wybrany szefem sztabu armii, od 29 maja pełnił jednocześnie funkcję członka Rady Buntowników Rewolucyjnych (PSA), zastępcy przewodniczącego PSA i szefa jej działu operacyjnego.
Od czerwca do sierpnia 1920 r. był członkiem rady redakcyjnej gazety "Buntownik" (ros. Повстанец). Uczestniczył w nalotach RPAU, jako szef sztabu, opracowywał plany i wydawał rozkazy dotyczące ruchu oddziałów, kilkakrotnie został ranny w walkach. 9 lipca na posiedzeniu sztabu dowodzenia nad raportem Biłasz podjęto decyzję o powołaniu Komisji do zbadania incydentów anty-machnowskich (z uwzględnieniem walki z radzieckimi, białymi i petlurowskimi agentami i oddziałami na terenach Wolnego Terytorium), ale odrzucono jego propozycję zwrócenia się do rządu ukraińskiego o zawarcie sojuszu wojskowego przeciwko Piotrowi Wranglowi.