Ludwik Wojciech Matyja (ur. 22 listopada 1890 w Brzeżanach, zm. po 1 września 1939) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys Urodził się 22 listopada 1890 w Brzeżanach.. Przez siedem lat uczył się w wojskowej szkole realnej, a przez kolejne trzy lata kształcił w Terezjańskiej Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt.
W 1912, po ukończeniu akademii, rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1912 w korpusie oficerów piechoty i wcielony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 56 w Krakowie. W szeregach tego pułku wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, przeprowadzonej w latach 1912–1913, w związku z wojną na Bałkanach, a następnie walczył na frontach I wojny światowej. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1915 w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1916 dostał się do rosyjskiej niewoli.