23 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920, jako oficer byłej 5 Dywizji Strzelców Polskich w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Syberyjskiej Brygadzie Piechoty. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego Pomorze, a jego oddziałem macierzystym był 66 Pułk Piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 163. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 1923 pełnił służbę w 67 Pułku Piechoty w Brodnicy, początkowo na stanowisku pełniącego obowiązki komendanta kadry batalionu zapasowego w Toruniu, a od następnego roku – komendanta składnicy wojennej. 31 marca 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 62. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1925 został przesunięty na stanowisko dowódcy III batalionu, a później na stanowisko kwatermistrza. Z dniem 1 grudnia 1929 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy II batalionu, detaszowanego w Toruniu. W czerwcu 1933 został przeniesiony z 67 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Od września 1934 do października 1937 dowodził Batalionem KOP „Żytyń”. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty.