Myśl filozoficzna Podstawową pracą filozoficzną jest Propositiones ex universa philosophia selectae (1759), poświęcone zróżnicowanym zagadnieniom: od metafizyki (w tym psychologię i teologię), poprzez logikę i fizykę. Jego twórczość mieści się w ramach arystotelizmu chrześcijańskiego, z wpływami suarezjanizmu. Sędzimir podejmował dialog z nowożytnymi koncepcjami naukowymi i filozoficznymi, nie odrzucając ich, ale wskazując pewne racje które nakazywałyby je rozważyć, np. przyznaje pierwszeństwo kosmologicznej koncepcji Tychona Brahe przed koncepcją Kopernika ze względu na "racje zewnętrzne" (prawd. doktrynę Kościoła), ale ze wzlędów na "racje wewnętrzne" nakazuje go przyjąć jako hipotezę. Sędzimir często sięgał po filozofów świeckich: Kartezjusza, Leibniza, Scherffera, Pourchota i Genovesiego. Jako jeden z pierwszych jezuitów przychylnie, choć krytycznie, analizował prace Kartezjusza, wskazując, że choć ten błądzi, to prowadzi do dobrego myślenia.