28 lipca Front Północno-Wschodni był nadal w odwrocie. 1 Armia opuściła Białystok i wycofała się na linię Narwi. Na lewym skrzydle polskiego frontu sowiecki III Korpus Kawalerii Gaja Gaja nadal parł na zachód, dochodząc aż pod Łomżę. Zagrożone zostało zarówno skrzydło, jak i tyły 1 Armii. W tym czasie zarówno dowódca armii, jak i dowódca frontu, nie posiadali znaczących odwodów operacyjnych. 29 lipca oddziały grupy gen. Lucjana Żeligowskiego w składzie 8. i 10 Dywizja Piechoty zakończyły obsadzanie linii frontu na Narwi.
Walki pod Wólką i Topilcem 30 lipca sowiecka 54 Dywizja Strzelców sforsowała Narew pod Topilcem i jej pułki ruszyły na południe. Pod Wólką zagarnęły baterię 10 pułku artylerii ciężkiej, opanowały miejscowość i podeszły pod Łupiankę Starą i tym samym zagroziły przerwaniem frontu obrony 10 Dywizji Piechoty. Dowódca dywizji zdecydował wyprowadzić kontratak dwoma batalionami 30 pułku piechoty i III batalionem 41 pułku piechoty. Początkowo bataliony 30 pułku piechoty nie zdołały odrzucić przeciwnika, wręcz same zostały otoczone w zakolu Narwi. Wysłany z odsieczą III/41 pułku piechoty kpt. Wacława Wilniewczyca zajął wzniesienie między Wólką a Topilcem i stąd uderzył na stanowiące pierścień okrążenia oddziały sowieckiej 54 DS. Jego 9 kompania por. Ludwika Smolenia uderzyła na Wólkę, 10 kompania por.