Porusza się dość swobodnie w przestrzeni literackiej. Opublikował dwa zbiory poezji, Memoria de laberintos (1999) i Desde el Viyil y otras crónicas (2008) oraz powieści, Conspiración en el green (El informe Abayak) (2009), El caimán de Kaduna (2012) i La república fantástica de Annobón (2018). Dotykał w swojej twórczości również eseistyki (Cómo ser negro y no morir en Aravaca: manual de recetas contra el racismo, 1994).
Przez krytykę i historyków zaliczany do tak zwanej generacji ciszy, grupy twórców, której literackie początki były naznaczone dyktatorskimi rządami Macíasa Nguemy. Podobnie jak inni przynależni do niej literaci gwinejscy, Zamora powraca wielokrotnie do motywów uchodźstwa, wyzyskuje twórczo utrwalony w młodzieńczych wspomnieniach obserwowanej z oddalenia Gwinei. Przywołuje często wątki polityczne, a odległą ojczyznę opisuje często przez pryzmat jej bogatego krajobrazu i bujnej natury. Jego prace zostały uwzględnione w Antología de la literatura guineana (1984), uznawanej przez wielu za pracę założycielską narodowej literatury gwinejskiej. Był jednym z gwinejskich literatów uchwyconych w filmie dokumentalnym Subvaloradas sin ser vistas. Voces literarias de Guinea Ecuatorial w reżyserii Mischy G. Hendla (2009).