System „nowego wychowania” stworzony przez Deweya, czyli tzw. szkoła progresywistyczna Podział treści nauczania na interdyscyplinarne bloki. Uczniowie samodzielnie zdobywali wiedzę, byli aktywni, a nauczyciele pełnili rolę obserwatorów. Uczniowie mieli pewien wpływ na dobór treści nauczania. Dominowało nauczanie oparte na rozwiązywaniu problemów. Motywy wewnętrzne, a więc zainteresowania i potrzeby, miały pobudzać uczniów do nauki. Niezbyt częsta kontrola wyników nauczania. Duży nacisk na samokontrolę! Szkoła była głównym, ale nie jednym miejscem, w którym uczeń zdobywał wiedzę i uczył się. Silny nacisk na samorzutną twórczość uczniów. (Czesław Kupisiewicz Podstawy Dydaktyki Ogólnej)
System współczesny Dydaktyka współczesna na pewno różni się od systemu tradycyjnego bądź od systemu nowego wychowania, jednak nie odrzuca wszystkich założeń i postulatów, głoszonych przez ich twórców, np. postulatu zaznajamiania uczniów z podstawami usystematyzowanej wiedzy czy progresywistycznego zalecenia, aby aktywować dzieci i młodzież w procesie nauczania. Dydaktyka współczesna nie zaleca, aby w procesie nauczania-uczenia się wiązano w sposób rygorystyczny poszczególne sposoby poznania z określonymi fazami psychofizycznego rozwoju uczniów.