Od roku 1994 uzyskał prawo do tytułu inżyniera doradcy i rzeczoznawcy na terenie Bawarii.

Był zaangażowany w organizację polskiego oddziału niemieckiego Towarzystwa Mechaniki i Matematyki Stosowanej GAMM.

Od 1995 roku profesor nadzwyczajny Wydziału Budownictwa w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Opolu, w 1996 roku został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Zielonogórskiego (Instytut Budownictwa, Zakład Konstrukcji Budowlanych), gdzie prowadził zajęcia do roku 2017.

Był autorem ponad 50 prac naukowych, 30 referatów i 20 publikacji.

Działalność opozycyjna w okresie PRL W latach 1980–1982 był działaczem opozycji demokratycznej. Był inicjatorem i pierwszym przewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” przy filii Politechniki Łódzkiej w Bielsku-Białej. Był bezpartyjnym radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bielsku-Białej, a w listopadzie 1980 roku członkiem specjalnej komisji, której zadaniem było zbadanie zarzutów zgłoszonych przez MKZ NSZZ „Solidarność” Regionu Podbeskidzia przedstawicielom władzy.

Po wprowadzeniu stanu wojennego w grudniu 1981 roku został internowany i osadzony w Ośrodku Odosobnienia w Jastrzębiu-Zdroju, a od marca 1982 w Ośrodku Odosobnienia w Nowym Łupkowie.