Od kwietnia 1920 uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca baonu. 20 lipca 1920 został ciężko ranny w brzuch i w rękę podczas bitwy nad rzeką Szczarą. Po wyzdrowieniu objął dowództwo Baonu Zapasowego w Inowrocławiu, a następnie od początku 1921 dowodził tam 59 Pułkiem Piechoty Wielkopolskiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 391. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 44 Pułku Piechoty w Równem i 10 lipca tego roku zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy I batalionu. 3 maja 1926 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 41. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W październiku tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy III batalionu. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 17 Pułku Piechoty w Rzeszowie na stanowisko dowódcy I batalionu, a w styczniu 1930 do 2 Pułku Piechoty Legionów na stanowisko dowódcy batalionu. W marcu 1931 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza, a w październiku tego roku zwolniony ze stanowiska. W maju 1932 został przeniesiony do 75 Pułku Piechoty w Chorzowie na stanowisko dowódcy batalionu. W marcu 1934 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V, a z dniem 31 lipca tego roku przeniesiony w stan spoczynku.