Franciszek Rodziewicz (ur. 18 lutego 1894 w Żupranach, zm. 5 sierpnia 1958) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 18 lutego 1894 w Żupranach, w ówczesnym powiecie oszmiańskim guberni wileńskiej, w rodzinie Józefa i Józefy z domu Hołubko. Ukończył szkołę powszechną w rodzinnej miejscowości, a w 1914 progimnazjum w Smorgoniach. Egzamin dojrzałości zdał w 1918 w Mińsku.
6 marca 1915 został wcielony do 85 batalionu zapasowego w Moskwie. 15 sierpnia tego roku ukończył Szkołę Praporszczyków w Peterhofie i został wysłany na front.
Z dniem 1 marca 1919 został przydzielony do rezerwy oficerów Wojska PolskiegoDz. Rozk. Wojsk. Nr 43 z 17 kwietnia 1919, poz. 1394.. 5 kwietnia 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana ze starszeństwem od 7 listopada 1918, z zaliczeniem do I Rezerwy oraz powołaniem do służby czynnej na czas wojny aż do demobilizacjiDz. Rozk. Wojsk. Nr 43 z 17 kwietnia 1919, poz. 1381.. Powierzono mu organizację batalionu „Odsieczy Lwowa” w Radomiu, który później został wcielony do 19 pułku piechoty jako III batalion. Oddział złożony był z poborowych z powiatu radomskiego i Zamościa. Pomocy przy organizacji oddziału udzielił mu Radomski Komitet Obrony Lwowa.