19 kwietnia 1919 wyjechał z batalionem na front, gdzie walczył z Ukraińcami, a później przeciwko bolszewikom. Wyróżnił się 9 września 1920 w obronie Buska.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 19 pułku piechoty we Lwowie. Po 1924 został przeniesiony do 61 pułku piechoty w Bydgoszczy. 12 kwietnia 1927 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 54. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a w następnym miesiącu wyznaczony na stanowisko dowódcy III batalionu. W lipcu 1929 został przeniesiony do 41 Pułku Piechoty w Suwałkach na stanowisko kwatermistrza. W marcu 1932 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. W maju 1933 został przeniesiony z KOP do 79 pułku piechoty w Słonimie na stanowisko dowódcy batalionu. W lipcu 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX, a później przeniesiony w stan spoczynku.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku komendanta Kwatery Głównej 39 Dywizji Piechoty. 26 września pod Zamościem dostał się do niewoli niemieckiej. Do 1945 przebywał w Oflagu VII A Murnau.
Zmarł 5 sierpnia 1958 i został pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim w Radomiu (kwatera 4B, rząd 1).